Kven skal gråte for den siste haren?
Var det grønt er ei oppløysingssoge, ein sørgesong og ein protest, som spring ut av ein klar augeblink i ei elles mørklagd verd. I den stunda da tilværet tar slutt, grip dikta etter det som var, glimt frå ein morgon ved frukostbordet, lydane frå ein radio, ein platespelar eller ein trikk, ei gryande kjensle av at noko er i endring: minne som er i ferd med å forvitre saman med elgen og haren, med eksistensen og ordet.
vil hugse
men
den eine lukta
solvarm stein
er eitt
med den eine smaken
sandkorn
det eine minnet
skrifta i greinene
er eitt
med det eine håpet
var det grønt
