Last ned omslag

Bla-i-boka

Heimatt

Jan Roar Leikvoll

Når ein ikkje lenger er ønskt der ein høyrer til

Ingmar har flytta til enklaven, der han lever eit bekymringsfritt liv som prostituert på eit attraktivt bordell. Men då han oppdagar at opphaldsløyvet er borte, og prøver å skaffe seg eit nytt, legg ei rekkje byråkratiske prosedyrar hindringar i vegen for han. Det har skjedd ei haldningsendring i byen: Folk er meir aggressive og mistenksame overfor framande. Ordensvernet patruljerer gatene stadig hyppigare og går hardt fram mot dei som ikkje passar inn. Ingmar innser at byen ikkje lenger er ein trygg stad for han. Til og med Stjerna, hans beste venn og støttespelar, må til slutt insistere på at han drar.

Kafka var eit av førebileta til Jan Roar Leikvoll og ei av inspirasjonskjeldene for denne posthumt utgitte romanen. Boka viser oss breidda av arbeidet til Leikvoll, blant anna gjennom alle referansane til andre manuskript han jobba med parallelt, ved at det litterære universet denne gongen er lagt nærare vår verd, og gjennom ein tydelegare humor. Likevel er det eit gjenkjenneleg mørke og
ein alvorleg undertone i romanen når han viser kva menneska er i stand til å gjere mot kvarandre når høvet ligg til rette for det.

Etterord ved Christine Leikvoll og David Aasen.

Frå Bokmeldingar

«Heimatt er den andre boka som utgis etter Leikvolls død. Det er alltid verdt å spørre hvorvidt etterlatte arbeider bør utgis, men i dette tilfellet er svaret klart:Heimatt er en sterk roman, som dessuten utvider blikket på Leikvolls forfatterskap. Leikvoll bryter her med sin etablerte form. Romanen fortelles i tredjeperson, den foregår i en virkelighet nærmere vår egen, og en ikke uvesentlig andel humor siger inn i den mørke fortellinga» Even Teistung, Klassekampen

«Skremmende presist om byråkratiske samfunn. [...] det er en nyansert og følsom roman, i tillegg til å være tydelig politisk ladet. Ingmar frykter å måtte reise hjem igjen, og har stadig både mareritt og livaktige dagdrømmer eller absurde synsforstyrrelser som knytter seg til traumatiske hendelser i fortiden. Dette, sammen med de ensomt observerende skildringene av bestevenninnen Stjerna, voksende bygninger som er umulige å kjenne igjen, og krypende kakerlakker eller gnagende rotter som plutselig erstatter en fot med gnagsår, bidrar til en forståelse for og opplevelse av komplett utenforskap som er sjelden å lese. Og kanskje er det nettopp det erfaringen med byråkratiske systemer setter igang i oss.» Oda Vige Helle, Bergens Tidende



Meir frå Jan Roar Leikvoll